De rouw waar we niet over praten
Originele titel: The grief we don't talk about
Charlotte Ingrid studeert psychologie aan Tilburg University. Ze opent met de stelling dat een deel van de diepste rouw gaat over mensen die nog leven. Psychologen noemen dat ambigu verlies. Bij een overlijden is het verlies duidelijk en erkend: je krijgt vrij voor de uitvaart, en er komen kaarten en bloemen. Bij iemand met dementie ligt dat anders. Die persoon is er lichamelijk nog, maar is niet meer wie hij was, en voor die rouw bestaan geen vaste gewoonten. Andere voorbeelden zijn contactbreuk in een familie, een scheiding, een verbroken vriendschap, verslaving, onvruchtbaarheid en vermissing. Ingrid heeft zelf het contact met haar moeder verbroken. Ze kreeg vooral verwijten te horen, zoals ‘kom eroverheen’, ‘ze leeft tenminste nog’ en ‘bloed kruipt waar het niet gaan kan’. Ze deed het omdat het echt niet anders kon, en ze rouwt om de moeder die ze had moeten hebben.
De samenleving weet volgens Ingrid niet hoe ze met deze rouw moet omgaan. We willen het oplossen of kleiner maken, en zo nemen we mensen de ruimte om te rouwen af. Ze noemt drie dingen die wel helpen. Probeer niet op te lossen wat niet op te lossen is, want ambigu verlies heeft geen mooi einde. Ga van oordelen naar nieuwsgierigheid en vraag hoe iemand tot zijn besluit kwam. Zo’n besluit komt bijna altijd na lang en herhaald gekwetst worden. En maak geen rangorde in verlies, want wie een verlies voelt, rouwt echt. Ook als iemand nog leeft, kun je hem kwijt zijn.
Gebruik ze na het kijken: om zelf na te denken over wat de talk met je doet, of om er samen over te praten. Bij deze talk horen 3 gespreksvragen. Als lid van RouwExpertise.nl zie je ze hier, en kun je ze kopiëren of printen voor een gesprek of les.Wat je meeneemt
Gespreksvragen bij deze talk