Gewone Hollandse jongens

Novelle over een naamloze verteller, weduwe, die drie jaar na de dood van haar man vastzit tussen verlies en verlangen. Ze schuift af en toe aan bij familiebijeenkomsten van haar voormalige schoonfamilie, waar ze zich nooit welkom voelt en wordt gezien als de Oost-Europese vrouw die niet in het Nederlandse plaatje past. Toch blijft ze komen, om haar zwager aan te raken, de broer van haar overleden man, in wiens lichaam ze flarden van hem herkent. Feticu schrijft ongefilterd over rouw, verlangen en buitengesloten worden.