Met de dood voor ogen

Op weg naar de begrafenis van een goede vriend gaat Henri Nouwen nadenken over diens dood, over zijn eigen sterven en over de mensen die elk uur ergens ter wereld doodgaan. Daarna trok hij zich terug in een retraite, en dit boek is daarvan de neerslag. Zijn vraag is of we de dood alleen zien als een onafwendbaar noodlot, of dat we die kunnen opvatten als de voltooiing van een leven waaraan je net zo volledig deelneemt. Nouwen schrijft vanuit een christelijke traditie en gebruikt getuigenissen om te laten zien dat voorbereiding op het einde evenveel aandacht verdient als het begin.