Welke lidmaatschappen zijn er?

Ja. Een huisdier is voor veel mensen een dagelijkse metgezel. Het was er elke ochtend, liep mee op elke wandeling en gaf troost zonder vragen te stellen. Als het doodgaat, verdwijnt een vast stuk van je leven en je routine, en dat verdriet kan heel echt en heftig zijn.

Toch reageert de omgeving soms met ‘het was maar een dier’ of ‘neem toch een nieuwe’. Daardoor durven mensen hun verdriet niet goed te laten zien. Neem het serieus, ook als anderen dat niet doen. Een afscheid helpt veel mensen, zoals een plekje in de tuin, een foto of een moment met het gezin. Voor kinderen is de dood van een huisdier vaak hun eerste kennismaking met de dood, en een goede aanleiding om er samen over te praten.

Lees verder: Dag Blub

Iedereen rouwt op zijn eigen manier, ook twee mensen die hetzelfde kind of dezelfde ouder verliezen. Rouwonderzoekers onderscheiden grofweg twee stijlen. Intuïtief rouwen gaat via het gevoel: huilen, praten, herinneringen delen. Instrumenteel rouwen gaat via het doen: bezig blijven, dingen regelen, het verdriet kwijt raken in klussen of beweging. De meeste mensen zitten ergens daartussen.

Het risico is dat je de stijl van de ander verkeerd leest. Wie praat, denkt al snel dat de stille partner er niet om geeft, en wie zwijgt, voelt zich onder druk gezet. Het verschil zegt meestal niets over hoeveel iemand mist. Praat over wat ieder van jullie helpt en zoek een manier die ruimte laat voor allebei. Lukt dat niet, dan kan een rouwbegeleider of relatietherapeut helpen.

Lees verder: Rouwen vaders en moeders echt anders?

Bron: Doka & Martin (2010), Grieving Beyond Gender

De meeste kinderen komen door een verlies heen met steun van hun eigen omgeving. Extra hulp is verstandig als de problemen na een paar maanden niet minder worden of het dagelijks leven ernstig verstoren. Denk aan langdurig slecht slapen of eten, steeds terugkerende buikpijn of hoofdpijn, een kind dat zich terugtrekt, niet meer naar school wil of juist heel agressief wordt. Ook als een kind zich schuldig blijft voelen aan het overlijden, of als de dood heel schokkend was, is het goed om hulp te zoeken.

Begin bij de huisarts, de jeugdarts of de intern begeleider op school. Zij kunnen je verwijzen naar een kinderpsycholoog of een rouwbegeleider voor kinderen.

Zegt een kind dat het zelf dood wil of de overledene achterna wil, neem dat altijd serieus en zoek dezelfde dag hulp. Kinderen en jongeren kunnen zelf terecht bij De Kindertelefoon (0800-0432) of bij 113 Zelfmoordpreventie (113.nl of gratis 0800-0113).