Vermakelijkheden van liefde en dood

Bloemlezing uit de klassieke en neolatijnse poëzie, samengesteld en vertaald door classicus Jan Pieter Guépin. Het boek valt in twee delen uiteen. In de zwanenzangen schrijft een dichter zijn laatste gedicht omdat hij denkt dat hij gaat sterven, en richt hij zich tot zijn geliefde. In de heldinnenbrieven is een vrouw in crisis aan het woord die schrijft aan de man die haar heeft verlaten, of aan haar moeder vlak voor haar executie. Guépin merkt op dat die gedichten ondanks de dramatische situaties vermakelijk blijven, en dat pas in de romantiek het oprechte zelfmedelijden binnenkomt.