En als we nu eens in vrede leefden met de dood?
Originele titel: Et si on vivait en paix avec la mort ?
Sarah Dumont richtte de Franse website Happy End op en begon de Apéros de la mort, gratis bijeenkomsten in een café waar je vrij over de dood kunt praten. Ze vertelt over Benoît, die elk jaar op de verjaardag van zijn vrouw Emeline een dag organiseert waarop met zijn kinderen alles mag. Zo reden ze hartje winter van Parijs naar Marseille om te zwemmen, en dezelfde avond weer terug. Emeline overleed op haar 38ste aan kanker. Als Benoît haar naam noemt, slaan mensen hun ogen neer, en dus zwijgt hij. In Frankrijk rouwt volgens Dumont de helft van de mensen, maar we praten er niet over. Rituelen als de wake en rouwkleding zijn verdwenen, terwijl zwart dragen liet zien dat iemand voorzichtig behandeld moest worden. Ook de wet geeft weinig ruimte: na de dood van een ouder krijg je in Frankrijk drie dagen verlof, een dag minder dan bij een huwelijk.
Dumont wil de dood terug in ons leven. Op school kan het met verhalen en gesprekken, want in elke Franse klas zit gemiddeld een kind dat een ouder verloor. Thuis helpt het om kinderen eerlijk te vertellen dat iemand dood is en hen mee te nemen naar de uitvaart. Haar Apéros de la mort zijn inmiddels in 22 Franse steden, en er wordt gehuild en gelachen. Ze gebruikt liever het woord deuilleur dan endeuillé, omdat het iemand beschrijft die zelf actief zoekt naar wat helpt, bijvoorbeeld in lotgenotengroepen op sociale media. Rouw is voor haar ook een verandering, waarin mensen vaak beseffen hoe kostbaar het leven is. Haar oproep is om rouwenden niet koste wat kost te willen troosten en gewoon naar hen te luisteren.
Gebruik ze na het kijken: om zelf na te denken over wat de talk met je doet, of om er samen over te praten. Bij deze talk horen 3 gespreksvragen. Als lid van RouwExpertise.nl zie je ze hier, en kun je ze kopiëren of printen voor een gesprek of les.Wat je meeneemt
Gespreksvragen bij deze talk