Thema's in dit artikel: Verpleegkundigen, artsen, doodgeboorte, intensive care, kindverlies, miskraam, rouwzorg, stilgeboorte, zorgverleners
Zelf jaren later weten ouders nog hoe zorgverleners met hen omgingen toen hun kind stierf. Maar het laat ook die zorgverleners niet onberoerd. In iedere rol, of het nu de verloskundige of rouwbegeleider is, gaat het over wat ouders van jou nodig hebben en wat het werk met jou doet.
"Eén kans om het goed te doen." Zo vatten Britse onderzoekers samen wat ouders vertelden over de geboorte van hun doodgeboren kind. Of ouders er later goede herinneringen aan hadden, hing net zo goed af van hoe zorgverleners zich gedroegen als van de kwaliteit van de medische zorg. In Rotterdam vertelden ouders vijf jaar na het overlijden van hun kind op de intensive care vooral over het persoonlijk contact. Ze wisten nog precies wie hen steeds op de hoogte hield, wie zich echt voor hen inzette en hoe het contact met artsen en verpleegkundigen was.
Er werken veel mensen betrokken rondom zo’n overlijden. Iedereen heeft een eigen taak. Denk dan aan het werk op de verloskamer tot de rouwbegeleiders die maanden later de ouders begeleiden. Het gaat hier over doodgeboorte / stilgeboorte, over het overlijden van een pasgeborene op de NICU (de intensive care voor pasgeborenen) en over het overlijden van een kind op de PICU (de intensive care voor kinderen).
Wat ouders nodig hebben
Uit de gegevens van Vlaamse onderzoek zie je wat de wensen van de ouders steeds waren: ze wilden dat zorgverleners hun tempo volgden. Maar ook dat ze beiden als ouders werden benaderd (dus de vader of partner ook). Ze vroegen om heldere, eerlijke informatie die zonder omweg gedeeld wordt, en het liefst vaker dan eens wordt herhaald. Het hielp als ze één vaste persoon als aanspreekpunt hadden tussen al die zorgverleners die in het proces betrokken zijn. En wat ook werd verteld is dat het belangrijk was dat de zorgverleners de naam van hun kind gebruikten. Dat werd altijd opgemerkt. Maar ook gemist als het niet gebeurde.
