Thema's in dit artikel: Kinderen, Posttraumatische groei, betekenisgeving, continuing bonds, langdurige rouwstoornis, lotgenotencontact, prolonged grief disorder, veerkracht
'We zijn verslaafd aan leukigheid.' Zo vat de Belgische psychiater Dirk de Wachter wel heel mooi samen wat er in onze cultuur is misgegaan. We verwachten dat elke dag een goede dag is, dat elk probleem oplosbaar is, en dat verdriet iets is om zo snel mogelijk achter ons te laten. Maar wat als die houding ons juist kwetsbaarder maakt?
Dit artikel gaat over een ongemakkelijke waarheid: de ruimte die we maken voor verdriet bepaalt mede de ruimte die we hebben om te groeien. Niet ondanks het verlies, maar door de worsteling ermee. Dat inzicht komt uit decennia van wetenschappelijk onderzoek naar wat 'posttraumatische groei' wordt genoemd. En het heeft gevolgen voor hoe we met rouwenden omgaan, hoe we opvoeden, en hoe we als samenleving met tegenslag omgaan.
De geluksobsessie
Amerikaans onderzoek van YouGov laat zien dat meer dan 80 procent van de Amerikanen wenst gelukkig te zijn. Geluk is het allerbelangrijkste van het leven geworden, het doel waaraan alles wordt afgemeten. Relaties, banen, bezittingen: ze worden beoordeeld op hun bijdrage aan ons geluk. Wat er niet aan bijdraagt, moet weg.
