Aan de andere kant van de tafel

Wanneer de zorgprofessional zelf geraakt wordt door verlies

Op een ochtend in december 2022 zat psychotherapeut Katlijn Willems naast haar man in de spreekkamer van de uroloog. Haar man Peter was huisarts en palliatief arts. Hij had zijn hele werkzame leven mensen begeleid in hun laatste levensfase. Nu zaten ze daar samen, en de arts schoof zijn computer aan de kant, pakte een klein papiertje en zei: "Vertel eerst eens." Peter legde rustig uit wat er aan de hand was. Na het onderzoek volgde het oordeel: uitgezaaide prostaatkanker. Geen goed nieuws.

"We hebben in de gang staan huilen in elkaars armen," vertelt Katlijn later. "Onze wereld stond stil."

Katlijn werkt al jaren als psychotherapeut, vaak met mensen in rouw. Ze weet hoe verlies werkt, kent de theorieën, heeft talloze cliënten begeleid. En toch: wanneer het je zelf overkomt, wanneer je opeens aan de andere kant van de tafel zit, is al die kennis niet genoeg. Je bent dan geen therapeut meer. Je bent iemand die haar man gaat verliezen.

Dit artikel gaat over dat moment. Het moment waarop de professional zelf cliënt wordt. Of patiënt. Of nabestaande. Het moment waarop je merkt dat je expertise je tot op zekere hoogte wel kan voorbereiden, maar je niet kan beschermen tegen het doormaken van een verlies.

Wanneer een patiënt je raakt

Margaret Cupit-Link is kinderoncoloog in de Verenigde Staten. In december 2025 publiceerde ze een persoonlijk essay in het Journal of Clinical Oncology over de dood van Tristen, een tweejarig jongetje met neuroblastoom. Ze had hem slechts een paar keer ontmoet tijdens haar eerste jaar als specialist. Toch werd zijn dood het moeilijkste verlies uit haar carrière.

Wat maakte dit verlies zo anders? Cupit-Link heeft zelf een zoontje van dezelfde leeftijd. Elke keer dat ze Tristen zag, met zijn speen en bolle wangen, moest ze denken aan haar eigen kind. Toen ze op een ochtend hoorde dat Tristen op de intensive care lag met septische shock, voelde ze zich helemaal misselijk worden. Ze moest zichzelf er bewust aan herinneren: ik ben niet Tristens moeder, ik ben zijn arts. Ik moet kalm blijven.