Je mag mij altijd bellen

Karin Kuiper beschrijft de eerste duizend dagen na de dood van haar man, de schrijver Karel Glastra van Loon, die op zijn tweeënveertigste overleed aan een hersentumor. Van de ene dag op de andere was ze weduwe, met drie kinderen. De titel komt van de zin die bovenaan haar lijst met ergernissen stond. Wie in diepe wanhoop zit belt namelijk niet, en verwacht juist gebeld te worden. Ze schrijft over de dagelijkse dingen waar ze alleen voor kwam te staan, over vrienden die wegbleven en over nieuwe vriendschappen die ontstonden.