A Shelter for Sadness

Verdriet komt bij een jongen wonen en hij besluit er een schuilplaats voor te bouwen. Daar mag Verdriet zijn wat het nodig heeft: klein opgerold of zo groot als het maar kan, luidruchtig of stil. De jongen komt langs wanneer hij wil, soms elke dag en soms elk uur, en dan huilen ze samen, of praten ze, of zeggen ze niets. Hij weet dat Verdriet er ooit uit zal komen en dat ze dan samen naar de wereld zullen kijken. Anne Booth schreef de tekst in oktober 2017, kort na de dood van haar vader, naar aanleiding van woorden van Etty Hillesum over het ruimte geven aan verdriet.