Gratis artikel

William rouwt om zijn vriendin in de Minecraftwereld die ze samen bouwden

Thema's in dit artikel: ,

Hoe een gedeelde plek in een game de band met een overledene voelbaar houdt, met troost en pijn tegelijk

Het begint te regenen op het moment dat William zijn wereld binnenloopt. “De regen maakt het dramatisch,” zegt hij. Aan het eind van de video staat hij in diezelfde regen bij een roze bordje dat hij net zelf heeft neergezet. Hier ligt mijn geliefde Dominika, staat erop.

William is een elektricien van 24 uit Tsjechië. Zijn vriendin Dominika Elischerová, in Tsjechië bekend als influencer en vechtsporter onder de naam Mína, werd in maart 2026 in Thailand aangereden door een vrachtwagen. Ze was 23. William vertelt dat ze nog tien uur vocht voor haar leven. Tevergeefs. Ruim zes weken later, op 2 mei, zette hij een video op YouTube waarin hij voor het eerst in lange tijd terugkeert naar de wereld die ze samen bouwden in Minecraft. Dat is een game waarin je met blokken je eigen huizen en landschappen bouwt. De video is inmiddels meer dan een half miljoen keer bekeken.

Wie de video bekijkt, hoort een jonge man die rouwt. Als je beter kijkt, herkent iets wat veel rouwenden kennen, ook als ze nog nooit een game hebben aangeraakt.

Een wandeling langs wat zij maakte

In de video leidt William de kijker rond. Het doet denken aan hoe je iemand rondleidt in een huis waar je lang hebt gewoond. Hier staat het huis van roze bomen dat Dominika helemaal zelf bouwde. En daar lopen haar katten, vernoemd naar een populaire Tsjechische yoghurt en een Tsjechisch koekje. Boven in de lucht hangt de ufo waar ze samen aan begonnen met bouwen en die hij alleen moest afmaken, omdat zij hoogtevrees heeft en bang was om eraf te vallen.

Heel veel plekken hebben een naam. En er is een verhaal te vertellen. Wie wat maakte en van wie welke hond is. Het doet zo denken aan mensen die na een overlijden de kledingkast openen, of het klusschuurtje binnenstappen waar het gereedschap nog ligt zoals het werd achtergelaten. Het zijn doodgewone dingen. Maar ze zijn bijzonder omdat ze symbool staan voor het leven van degene die wordt gemist. En bij William is het de digitale wereld.

Als je geen gamer bent, dan is het misschien wat vreemd. Voor William en Dominika was juist deze wereld een plek waar ze samen veel tijd doorbrachten. Ze bouwden samen. En voor elkaar. Aan alles merk je dat deze plek zo belangrijk is. En zoveel herinneringen hangen in deze virtuele ruimte.

Een band die blijf bestaan

Lange tijd was het uitgangspunt in de rouwzorg dat je een overledene moest loslaten om verder te kunnen. Gelukkig is dat inmiddels wel bijgesteld. Het begrip voortdurende band, in het Engels continuing bonds, beschrijft hoe de relatie met iemand die is overleden doorgaat, maar dan wel in een andere vorm. En die band kan je onderhouden en versterken door het ophalen van herinneringen of te praten tegen de overledene. Je doet dingen die de ander belangrijk vond, en soms voelt het of de ander erbij is.

Die band kan troost geven en verdriet oproepen, vaak allebei tegelijk. Hij helpt mensen om het verhaal van het overlijden een plek te geven en om de relatie een nieuwe vorm te laten krijgen. Ook bij de vraag wie je zelf bent nu de ander er niet meer is, speelt die band een rol. Of vasthouden beter werkt dan loslaten, weten we niet.

Bij William zie je die band in de praktijk. Hij loopt rond in haar wereld en vertelt wat zij mooi vond. En op het einde laat maakt hij een herinneringsbordje. Voor haar. In haar wereld.

Plekken die zich vullen met iemand

Een ruimte wordt een plek door wat mensen er samen beleven. Dat geldt voor een keuken of een bankje in het park, en in online spelwerelden als Second Life en World of Warcraft gebeurt hetzelfde. Wie daar jarenlang samen speelt, heeft er bijvoorbeeld een grot of een kasteel die vol met gedeelde herinneringen. En als iemand er niet meer is wordt die virtuele plek een plek om het gemis te voelen.

Er zijn meer voorbeelden. Een mooie is die van een speelster in Second Life. Zij bewaarde de grot van een overleden medespeler elke keer dat ze haar wereld opnieuw opbouwde. En toen ze later in het echte leven haar moeder verloor, kreeg ook zij een plek in deze grot. Ze noemde het haar familiecrypte.

Zo zijn er veel plekken die mensen achterlaten als ze er niet meer zijn. Dit zijn geen tastbare spullen. Maar wel screenshots, video’s, oude chatgesprekken en zelfgebouwde plekken. Ze werken hetzelfde als foto’s en bezittingen van anderen. Je kunt het relikwieën noemen, dingen die je bewaart omdat de ander erin zit. Er zijn veel voorbeelden van online rouwen in de virtuele werelden. Als het je wereld niet is, dan onderschat je misschien ook wel hoe betekenisvol dit is. Gamen lijkt voor veel mensen tijdverspilling of iets dat voor pubers is. Dan is het wel lastig om duidelijk te maken wat die online plek voor je betekent.

De bordjes die hij vergeten was

Even terug naar William in zijn Minecraft wereld. Halverwege de video vindt hij bij een vijver bordjes die hij vergeten was. Op het ene staat dat hij van Mina houdt. Op een ander staat dat hij haar superknap vindt. “Ik wist niet eens dat deze hier stonden,” zegt hij. Even later zegt hij: “Sorry, ik huil, jongens.”

Het is net als in het gewone leven als je een herinneringsplek bezoekt: je weet van tevoren nooit precies wat daar ligt te wachten. Een vergeten briefje, of je vindt iemands handschrift in een boek of een kaart. Het kan zomaar onverwacht binnenkomen. Dat zorgt ervoor dat het teruggaan naar zo’n plek iets is wat je niet helemaal in de hand hebt.

Een monument van roze blokken

Aan het eind van de video gaat William weer even wat bouwen. Hij maakt een herinnerplek. Roze. Zonnebloemen. Geen rozen, want die vond ze niet mooi. Er komt een klein boompje bij en sfeervolle fakkels. Op een bordje schrijft hij zijn wens: rust in vrede, ik zal altijd van je houden. Wat moet hij haar missen, zijn engel en zijn meisje.

Gedenkplekken in games werken hetzelfde als een graf zonder lichaam. Het staat zo symbool voor de relatie met iemand die er niet meer is. Het is zo hetzelfde als wat je zou doen in een echte, fysieke wereld. Het kan zo troost geven. Waarom is het belangrijk? Rouwen brengt je soms in een onbekende wereld, maar die oude vertrouwde vormen zoals in die gamewereld, brengt de ander weer even dichtbij.

William maakt zijn monument voor zijn vriendin ook openbaar. Hij laat het zien aan honderdduizenden onbekenden. Veel Facebookprofielen, ook digitale sporen van mensen die er niet meer zijn, zijn uitgegroeid tot een soort graf waar nabestaanden blijven terugkomen en berichten achterlaten. Bij sommige rouwende jongvolwassenen maakt deze virtuele wereld het makkelijker om met mensen om hen heen over het verlies te praten.

Overigens, zo’n digitaal openbare plek kan ook de ruimte geven aan reacties die je niet onder controle hebt. Een bekend voorbeeld uit World of Warcraft is waar in 2006 een herdenkingsbijeenkomst van spelers werd verstoord door een groep die de rouwenden aanviel en dat filmde. Sindsdien houden spelers hun herdenkingsontmoetingen liever geheim.

Wat dit vraagt van wie naast een rouwende staat

Als je iemand begeleidt die rouwt kan je een eenvoudige vraag stellen. Zijn er plekken, fysiek of digitaal, waar de overledene nog voelbaar is? Bij een graf of een kamer is het logisch om zoiets te vragen. Een gedeelde wereld in een game of een oude chatgeschiedenis wordt vaak vergeten. Maar het is waarschijnlijk helemaal niet zomaar een spelletje, maar een de plek waar voor een nabestaande veel gemis wordt ervaren.

Vraag ook wat zo’n bezoek met iemand doet. Geeft het troost, doet het pijn, of allebei tegelijk? Er is geen voorschrift voor hoe vaak iemand terug moet gaan, wat goed is voor je of niet. William zelf was al lang niet in de wereld geweest. Hij koos het moment na een paar maanden van haar overlijden. Je zou gewoon een vraag kunnen stellen zoals “wil je me laten zien wat jullie bouwden?”. Het kan echt een belangrijk gesprek op gang brengen.

Het is ook goed om te beseffen dat digitale plekken kunnen verdwijnen. Het heeft een vluchtigheid in zich. Iets kan verwijderd worden door een verlopen abonnement of een oude laptop die het begeeft. Dat kan een tweede verlieservaring geven. Het kan helpen om samen te bekijken of iemand screenshots of een kopie wil bewaren, als de persoon dat zelf wil.

En als je zelf rouwt is het goed om te beseffen dat het hier werkt zoals je het met een kledingkast zou doen. Je bepaalt zelf of en wanneer je teruggaat, en of je er iets verandert. Blijf je er steeds in dezelfde pijn hangen en is er weinig ruimte meer voor andere dingen, dan is het goed om dat met iemand te bespreken.

Het regent nog steeds

’t Is trouwens bijzonder om te weten dat het weer in de virtuele wereld van Minecraft komt en gaat. Een beetje met zijn eigen wil. Als William de tour geeft is het bijna filmisch, want het regent de hele tijd. “Deze video is niet vrolijk,” zegt hij aan het eind. Als je betekenis ziet in dit soort gebeurtenissen in het gewone leven, waarom dan niet in de virtuele wereld?

Waar ligt eigenlijk jouw plek? Is het een kledingkast, een kamer, een schuurtje of een wereld op een scherm, waar degene die je mist nog in de dingen zit?

GAMING EN ROUW
In de sectie GAMING EN ROUW vind je veel meer info over hoe gaming een rol kan spelen in rouwverwerking of het omgaan met verlies. Inclusief een uitgebreide database met games, ingedeeld naar leeftijd, met meer info die bruikbaar zijn voor ouders, begeleiders en onderwijzers. Klik hier »

Bronnen

Vorig artikel

Terugkeer op werk na het verlies van een partner

←

Uit onze shop

Lees nog meer