Voor veel ouders is het het zwaarste verlies dat er is. Met je kind verlies je ook de toekomst die je voor je zag, met diploma’s en misschien kleinkinderen. Het voelt tegennatuurlijk dat een kind eerder sterft dan zijn ouders, op welke leeftijd ook.
Onderzoek onder ouders die gemiddeld achttien jaar eerder een kind hadden verloren, liet zien dat zij nog steeds vaker somber waren en meer gezondheidsklachten hadden dan andere ouders. Wat hielp, was weer zin en richting in het leven vinden. Vergeet ook de broers en zussen niet, want hun verdriet raakt vaak buiten beeld omdat de aandacht naar de ouders gaat. Steun van lotgenoten, bijvoorbeeld via de Vereniging Ouders van een Overleden Kind, kan veel betekenen.
Lees verder: Broers en zussen rouwen ook, maar wie ziet het?
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Wanneer heeft een kind professionele hulp nodig bij rouw?
De meeste kinderen komen door een verlies heen met steun van hun eigen omgeving. Extra hulp is verstandig als de problemen na een paar maanden niet minder worden of het dagelijks leven ernstig verstoren. Denk aan langdurig slecht slapen of eten, steeds terugkerende buikpijn of hoofdpijn, een kind dat zich terugtrekt, niet meer naar school wil of juist heel agressief wordt. Ook als een kind zich schuldig blijft voelen aan het overlijden, of als de dood heel schokkend was, is het goed om hulp te zoeken.
Begin bij de huisarts, de jeugdarts of de intern begeleider op school. Zij kunnen je verwijzen naar een kinderpsycholoog of een rouwbegeleider voor kinderen.
Zegt een kind dat het zelf dood wil of de overledene achterna wil, neem dat altijd serieus en zoek dezelfde dag hulp. Kinderen en jongeren kunnen zelf terecht bij De Kindertelefoon (0800-0432) of bij 113 Zelfmoordpreventie (113.nl of gratis 0800-0113).
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Wat is niet-erkende rouw?
Rouw die er wel is, maar door de omgeving niet gezien of serieus genomen wordt. De Amerikaanse rouwonderzoeker Kenneth Doka noemde het disenfranchised grief. Het gaat bijvoorbeeld om het verlies van een ex-partner, een minnaar, een huisdier of een vriend, om een miskraam, of om rouw bij dementie of verslaving van een naaste. Ook de doodsoorzaak kan rouw minder zichtbaar maken, zoals bij zelfdoding of een overdosis.
Wie zo rouwt, krijgt minder steun, wordt soms niet uitgenodigd bij het afscheid of voelt zich gedwongen het verdriet te verbergen. Dat maakt rouwen eenzamer en soms ook langduriger. Je verdriet hoeft niet eerst door anderen erkend te worden om echt te zijn.
Lees verder: Waarom eenvoudige verliezen er zo diep kunnen inhakken
Bron: Doka (1989), Disenfranchised Grief: Recognizing Hidden Sorrow
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Hoe ga ik om met plotselinge huilbuien?
Huilbuien kunnen je overvallen op de gekste momenten: in de supermarkt, bij een liedje op de radio of midden in een gesprek. Vaak zit er een herinnering achter die je zelf niet had zien aankomen. Dat hoort bij rouw, en meestal worden de buien met de tijd minder vaak en minder heftig.
Probeer het huilen niet krampachtig tegen te houden, want dat kost vaak meer energie dan het even laten gaan. Ben je ergens waar je dat liever niet wilt, zoek dan een rustige plek op of loop even naar buiten. Het kan helpen om een korte zin klaar te hebben, zoals ‘het gaat zo weer, ik mis haar gewoon’, zodat je niet hoeft uit te leggen wat er aan de hand is.
Lees verder: De bal in de box