Overlevingsschuld: wanneer schuldgevoel het rouwproces kleurt

In 1968 beschreef psychiater William Niederland een patroon dat hij zag bij Holocaust-overlevenden die hij behandelde. Meer dan twintig jaar na hun bevrijding uit de concentratiekampen worstelden zij nog steeds met een verpletterende vraag: waarom leef ik nog terwijl zovelen stierven? Een van zijn patiënten verwoordde het gevoel zo: "Elke dag die ik leef, voel ik dat ik aan het stelen ben van iemand die het meer verdiende om te leven." Dit schuldgevoel bepaalde hun hele bestaan, decennia na de oorlog.

Wat is overlevingsschuld?

Overlevingsschuld (in de literatuur wordt over 'Survivor Guilt' gesproken) ontstaat wanneer iemand een gebeurtenis overleeft waarbij anderen omkomen. Het is het gevoel dat je eigen overleven onrechtvaardig is, dat je het niet verdient, of dat het ten koste ging van anderen. Dit schuldgevoel kan ontstaan bij oorlogsoverlevenden, mensen die een auto-ongeluk of natuurramp overleven, maar ook bij nabestaanden na een zelfdoding of bij mensen die corona overleefden terwijl dierbaren stierven.

Overlevingsschuld kan ook subtieler zijn. In mijn boek Troostifant schrijf ik een verhaal over een vrouw die zich schuldig voelt omdat ze een leuke dag heeft gehad. Ook dat is een vorm van overlevingsschuld. Je ontzegt jezelf het recht op plezier, omdat de ander er niet meer is om het mee te delen.

Hoe werkt dit mechanisme?

Ons brein heeft moeite met toeval en willekeur. We zoeken naar patronen, oorzaken, redenen. Wanneer iemand overlijdt terwijl jij blijft leven, gaat je brein op zoek naar een verklaring. Die zoektocht leidt tot bepaalde denkpatronen:

Deze pagina is beschikbaar voor betalende leden van dit platform.

Wil je ook lid worden? Lees er alles over op deze pagina »

Of log in via het formulier hieronder.

Lees nog meer