Waarom ‘eenvoudige’ verliezen er zo diep kunnen in hakken

Over de oude moeder, de verre kennis, en het verdriet dat niemand zag aankomen

Ze had het zien aankomen. Haar moeder was 91, dementerend, de laatste maanden bedlegerig. Het afscheid was pijnlijk en traag geweest. Toen haar moeder overleed, voelde ze vooral opluchting.

Drie maanden later stortte ze in.

Het verdriet overviel haar met een intensiteit waar ze niet op voorbereid was. Ze voelde zich overvallen, maar vooral ook beschaamd. "Ik wist toch dat dit eraan kwam? Waarom raakt dit me zo?"

De vraag is herkenbaar voor iedereen die met rouwenden werkt. En het antwoord is ingewikkelder dan je zou denken.

De mythe van voorbereiding

Eén aanname zit diep geworteld: als je weet dat een overlijden eraan komt, kun je je erop voorbereiden. En voorbereiding dempt het verdriet.

Het klinkt logisch. Maar het klopt niet.

Rouwonderzoeker Deborah Carr bekeek in 2012 tientallen jaren aan rouwonderzoek. Haar conclusie: vroeger dachten onderzoekers dat een waarschuwing vooraf hielp om je psychologisch voor te bereiden. Nieuwer onderzoek laat iets anders zien. Een sterfgeval dat je zag aankomen, zeker na langdurige ziekte, brengt zijn eigen last mee.