Het beeld van de dood

Ariès laat aan de hand van beeldende kunst zien hoe de omgang met de dood in het Westen is veranderd. Hij loopt langs grafkunst in kerken tot in de achttiende eeuw, religieuze en wereldlijke schilderkunst en grafiek, en de kerkhofkunst van de negentiende eeuw. De schone slapers van de middeleeuwen, de skeletten vanaf de vijftiende eeuw, de vanitas van renaissance en barok, de praalgraven en de liefdesdood van de romantiek markeren telkens een wending. Zijn stelling is dat beelden directer tonen wat mensen hoopten en vreesden dan teksten dat doen.