Rouw is alles wat er in je gebeurt als je iemand of iets kwijtraakt die belangrijk voor je was. Het is dus veel meer dan verdriet: ook je lichaam reageert, je slaapt en denkt anders en soms wankelt wat je altijd geloofde.
Rouw is geen ziekte en hoeft ook niet genezen te worden. Het is de manier waarop je went aan een leven waarin de ander ontbreekt, en dat gaat bij iedereen anders.
Lees verder: Hoe voelt rouw?
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Waarom voel ik me zo rusteloos?
Na een verlies staat je lichaam vaak in de alarmstand. Je hart gaat sneller en je spieren staan gespannen, waardoor stilzitten slecht lukt. Het is dezelfde reactie die je lichaam heeft bij gevaar, alleen valt er nu niets te ontvluchten. Sommige mensen merken ook dat ze onbewust lopen te zoeken naar de overledene, of steeds bezig willen zijn om het gemis niet te voelen.
Bewegen helpt om die spanning kwijt te raken, ook als het maar een stuk wandelen is, en rustig uitademen kan ook helpen. Blijft de onrust hoog of krijg je paniekaanvallen, praat er dan over met je huisarts.
Lees verder: Bewegen in rouwtijd
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Mag ik ook opgelucht zijn na een overlijden?
Ja. Opluchting komt veel voor, vooral als iemand lang ziek was of leed. Je bent opgelucht dat de pijn voorbij is, voor de ander en ook voor jezelf, want het waken en de zorgen zijn ineens weg. Opluchting kan er ook zijn als de relatie moeilijk was, bijvoorbeeld door verslaving, geweld of jarenlange ruzie.
Veel mensen schrikken van dat gevoel en voelen zich er schuldig over. Dat hoeft niet. Opluchting en verdriet kunnen prima naast elkaar bestaan, en het een maakt het ander niet minder echt.
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Rouwen kinderen anders dan volwassenen?
Ja. Kinderen kunnen nog niet lang achter elkaar in heftig verdriet blijven. Ze huilen even en gaan dan weer spelen, en een uur later komt het verdriet ineens terug. Dat heet ook wel rouwplassen: kinderen springen in en uit hun verdriet, zoals ze in en uit een plas springen. Dat betekent niet dat ze minder verdrietig zijn.
Kinderen laten hun rouw ook vaker zien in gedrag dan in woorden. Ze worden druk, aanhankelijk of prikkelbaar, of krijgen buikpijn. Soms denken ze dat het hun schuld is, omdat ze boos waren of iets lelijks hebben gezegd. En hun rouw groeit mee: een kind dat op zijn zesde zijn moeder verliest, rouwt op zijn twaalfde en zestiende opnieuw, omdat het dan op een andere manier begrijpt wat het kwijt is.
Lees verder: Ik was boos op opa, daarom is hij doodgegaan