Rouw kent geen grenzen

TLDR; Een groot onderzoek naar cultureel aangepaste rouwzorg (18 studies, 2004-2022) laat zien dat groepstherapie veruit het populairst is, dat maatschappelijk werkers en mensen uit je omgeving even goede begeleiding kunnen bieden als psychologen, en dat het integreren van traditionele rituelen therapeutisch waardevol blijkt. Voor professionals wordt hiermee duidelijk dat de "one-size-fits-all" benadering achterhaald is. Rouwenden kunnen leren dat hun culturele achtergrond geen probleem maar juist een hulpmiddel is bij het verwerken van verlies. Goede rouwzorg draait niet om het wegpoetsen van culturele verschillen, maar om het omarmen ervan.

De ontdekking: rouw is universeel, maar de uiting niet

Wanneer we een dierbare verliezen, delen we allemaal de pijn van het verlies. Maar hoe we die pijn uiten, ermee omgaan en er betekenis aan geven, verschilt enorm tussen culturen. Een recent grootschalig onderzoek van Aeschlimann en collega's, gepubliceerd in SSM - Mental Health (2024), brengt voor het eerst in kaart wat we weten over cultureel aangepaste rouwzorg. Hun bevindingen bieden nieuwe inzichten.

De onderzoekers analyseerden 18 studies uit de periode 2004-2022, waarbij ze keken naar rouwinterventies die specifiek waren aangepast aan verschillende culturele groepen. Wat zij ontdekten, heeft grote gevolgen voor iedereen die met rouw werkt of ermee te maken heeft.

Waarom dit onderzoek nu zo relevant is

Sinds 2013 zien we een sterke toename in onderzoek naar cultureel aangepaste rouwzorg. Deze timing hangt samen met een belangrijke ontwikkeling: in datzelfde jaar introduceerde de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) nieuwe criteria voor langdurige rouwstoornis (PGD) in de ICD-11, waarin expliciet wordt erkend dat culturele factoren van invloed zijn op hoe rouw wordt ervaren en uitgedrukt.

Deze pagina is beschikbaar voor betalende leden van dit platform.

Wil je ook lid worden? Lees er alles over op deze pagina »

Of log in via het formulier hieronder.

Lees nog meer