Dat kan. Rouw is een zware en vaak langdurige vorm van stress, en dat merkt je lichaam. Nabestaanden hebben gemiddeld meer gezondheidsklachten dan leeftijdgenoten en komen vaker bij de huisarts. Ook werkt hun afweer in de eerste periode minder goed, en bestaande klachten kunnen in die tijd verergeren.
Het risico is het grootst in de eerste weken en maanden. Dat is een goede reden om afspraken bij de huisarts of specialist niet af te zeggen, je medicijnen te blijven nemen en zo goed als het gaat te blijven eten, slapen en bewegen.
Lees verder: Wat een golf van verdriet met je bloeddruk doet
Bron: Stroebe, Schut & Stroebe (2007), The Lancet; O'Connor (2019), Psychosomatic Medicine
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Waarom trekken sommige vrienden zich terug?
Dat is pijnlijk, en het komt vaak voor. Onderzoek laat zien dat de kring om nabestaanden heen na een verlies vaak verandert en kleiner wordt. Sommige mensen weten niet wat ze moeten zeggen en zeggen daarom niets. Anderen vinden verdriet ongemakkelijk of worden door jouw verlies aan hun eigen angst herinnerd. Ook praktische dingen spelen mee: na het overlijden van je partner val je soms buiten de stellen met wie jullie altijd optrokken.
Het zegt meestal meer over hun onmacht dan over jou. Soms helpt het om zelf een kleine stap te zetten, met een berichtje of een concreet voorstel. Sommige vriendschappen herstellen zich, andere niet. Vaak komen er ook nieuwe mensen in je leven die beter begrijpen wat je doormaakt.
Lees verder: Informele steun bij rouw
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Helpt het om naar het graf te gaan?
Voor sommige mensen wel, voor anderen niet. Het graf of de plek van de as kan een vaste plek zijn om even stil te staan, iets te vertellen of bloemen te brengen. Veel mensen praten daar hardop tegen de overledene, en dat is heel gewoon.
Anderen voelen de overledene meer thuis, in de natuur of op een plek die jullie samen kenden. Je hoeft niet naar het graf als het je weinig doet of als het te zwaar is, en je hoeft je daar ook niet schuldig over te voelen. Het helpt wel als je ergens een plek hebt, letterlijk of figuurlijk, waar je de overledene kunt opzoeken als je dat nodig hebt.
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Wat is een persisterende rouwstoornis?
Rouw die zo heftig blijft dat het leven vastloopt. Sinds 2022 staat de persisterende rouwstoornis als diagnose in het psychiatrisch handboek DSM-5-TR, en ook de ICD-11 van de Wereldgezondheidsorganisatie kent hem, als prolonged grief disorder. Kenmerkend is een intens verlangen naar de overledene of een voortdurende bezigheid met hem of haar, bijna elke dag. Daarbij komen klachten als ongeloof over de dood, het gevoel dat een deel van jezelf is gestorven, emotionele verdoving, het vermijden van herinneringen of het gevoel dat het leven geen zin meer heeft.
De DSM-5-TR spreekt bij volwassenen van een stoornis als dit minstens twaalf maanden na het overlijden nog speelt; de ICD-11 hanteert zes maanden. Ongeveer een op de tien nabestaanden ontwikkelt zo’n rouwstoornis. Er zijn behandelingen die aantoonbaar helpen, dus praat erover met je huisarts als je jezelf herkent.
Lees verder: Wat werkt bij gecompliceerde rouw
Bron: Prigerson & Maciejewski (2024), World Psychiatry; Lundorff e.a. (2017), Journal of Affective Disorders