Bij de meeste mensen wel, al gaat het zelden in een rechte lijn. De golven van verdriet worden in de loop van maanden en jaren meestal minder hoog en komen minder vaak, maar ze blijven komen, bijvoorbeeld rond een verjaardag of de feestdagen.
Een beeld dat veel mensen herkennen: het verdriet blijft ongeveer even groot en je leven groeit eromheen. Er komt weer ruimte voor andere dingen, nieuwe mensen en nieuwe gewoontes, waardoor het verdriet minder van je dag inneemt. Dat groeien gaat niet helemaal vanzelf. Wat je in die tijd doet, maakt uit: contact zoeken, dingen weer oppakken en af en toe bewust stilstaan bij wat je kwijt bent.
Lees verder: Groeien rond het verlies
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Helpen antidepressiva bij rouw?
Tegen de rouw zelf helpen ze weinig. In een grote Amerikaanse studie onder mensen met gecompliceerde rouw werkte het antidepressivum citalopram niet beter tegen de rouwklachten dan een placebo, terwijl rouwgerichte therapie dat wel deed. Toegevoegd aan de therapie verminderde citalopram wel de depressieve klachten.
Heb je naast je rouw ook een depressie, dan kan medicatie voor dat deel dus helpen. Het verlangen, de leegte en het gemis nemen er niet door af. Twijfel je over medicijnen, of gebruik je ze al, bespreek het dan met je huisarts of psychiater en stop niet op eigen houtje.
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Is er een normale manier van rouwen?
Nee, en voor veel mensen is dat een opluchting om te horen. De een huilt veel, de ander bijna niet. Sommigen willen er steeds over praten, anderen worden stil of storten zich op hun werk. Dat zegt niets over hoeveel je van iemand hield.
Wat onderzoekers wel opvalt, is dat mensen veerkrachtiger zijn dan vaak gedacht wordt. Veel nabestaanden blijven ondanks hun verdriet functioneren en hebben gewoon ook goede momenten. Ook dat is een normale manier van rouwen, al voelt het soms alsof het niet mag.
Lees verder: Golven van rouw
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Hoe ga ik om met opmerkingen die pijn doen?
Bijna iedere nabestaande krijgt ze te horen: ‘hij is nu op een betere plek’, ‘het heeft zo moeten zijn’ of ‘je bent nog jong, je vindt wel weer iemand’. Ze zijn bedoeld als troost, maar ze maken je verdriet kleiner of plakken er een betekenis op die jij niet voelt.
Je hoeft er niets mee. Soms is het genoeg om te weten dat de ander het goed bedoelt en niet beter weet. Wil je reageren, dan kan dat kort: ‘zo voelt het voor mij niet’. Gebeurt het steeds bij dezelfde persoon, dan kun je op een rustig moment uitleggen wat wel helpt, bijvoorbeeld dat iemand gewoon de naam van de overledene noemt.
Lees verder: Religie, rouw en de zinnen die meer stukmaken dan heel maken