Ja, vooral voor mensen met heftige of langdurige rouwklachten. Een overzicht van 31 gerandomiseerde studies liet zien dat psychologische behandeling rouwklachten vermindert. Het effect was het grootst bij individuele therapie, bij mensen met veel klachten en als het verlies minstens een half jaar geleden was. Bekende vormen zijn cognitieve gedragstherapie gericht op rouw en complicated grief treatment.
Voor mensen met gewone rouw is therapie meestal niet nodig. Steun van de mensen om je heen en tijd doen dan het meeste werk. Merk je dat je vastloopt, dan is rouwtherapie zeker het proberen waard.
Lees verder: De drie pijlers van rouwtherapie
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Waarom schaam ik me voor mijn verdriet?
Veel mensen hebben geleerd dat je je verdriet binnenhoudt en flink moet zijn. Huilen waar anderen bij zijn voelt dan al snel als je laten gaan. Daar komt bij dat de omgeving vaak verwacht dat het na een paar maanden wel weer gaat, en ben je dan nog verdrietig, dan vraag je je al snel af of er iets mis met je is.
Er is niets mis met je. Je verdriet laat zien hoe belangrijk de ander voor je was, en daar hoef je je niet voor te schamen. Wegstoppen lijkt even te helpen, maar maakt het op de langere termijn vaak zwaarder.
Lees verder: Verdriet onderdrukken: waarom dit geen goed idee is
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Mag ik ook opgelucht zijn na een overlijden?
Ja. Opluchting komt veel voor, vooral als iemand lang ziek was of leed. Je bent opgelucht dat de pijn voorbij is, voor de ander en ook voor jezelf, want het waken en de zorgen zijn ineens weg. Opluchting kan er ook zijn als de relatie moeilijk was, bijvoorbeeld door verslaving, geweld of jarenlange ruzie.
Veel mensen schrikken van dat gevoel en voelen zich er schuldig over. Dat hoeft niet. Opluchting en verdriet kunnen prima naast elkaar bestaan, en het een maakt het ander niet minder echt.
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Wanneer mag ik weer blij zijn zonder schuldgevoel?
Altijd. Lachen, genieten van een mooie dag of plezier hebben met vrienden betekent niet dat je de overledene vergeet of minder mist. Toch voelen veel mensen een steek van schuld zodra ze merken dat ze even gelukkig waren, alsof het verlies daarmee kleiner wordt.
Onderzoek onder mensen die hun partner hadden verloren liet zien dat wie een half jaar later nog echt kon lachen, minder boosheid voelde, meer genoot en betere contacten had. Die momenten van lucht doen je goed, en ze maken het verdriet niet minder echt. Het schuldgevoel zelf mag er zijn, je hoeft het alleen niet te geloven.
Lees verder: Verliefd en in rouw
Bron: Keltner & Bonanno (1997), Journal of Personality and Social Psychology