De kunst van troostvolle nabijheid

Hoe we écht aanwezig kunnen zijn bij rouwenden

Als iemand in je omgeving rouwt, voel je vaak die diepe behoefte om te troosten. Je wilt helpen, het lijden verzachten, iets betekenisvols zeggen of doen. Maar tegelijk voel je je machteloos en onzeker. Wat moet je zeggen? Wat kun je doen? En misschien nog belangrijker: wat moet je vooral níét doen?

In 2018 deden onderzoekers in Australië een groot onderzoek onder 678 mensen die iemand hadden verloren. Ze wilden weten: wat voor steun vinden rouwenden nou echt waardevol? De uitkomsten waren verrassend helder. Familie scoorde het hoogst (92% vond hun steun nuttig), gevolgd door uitvaartbegeleiders (91%) en vrienden (88%). Professionele hulpverleners werden het minst geraadpleegd en hadden opvallend vaak de hoogste percentages van steun die als niet nuttig werd ervaren.

Wat deze informele steun zo waardevol maakt? Vooral emotionele nabijheid, praktische hulp en het gevoel er niet alleen voor te staan. Dit roept natuurlijk de vraag op: waarom werkt die steun van naasten zo goed, en waarom schieten onze pogingen om te troosten soms zo verschrikkelijk tekort?

Het probleem met hoe wij met rouw omgaan

Psychotherapeut Megan Devine verloor in 2009 haar partner door verdrinking. Ze was zelf therapeut, maar merkte dat ze aan al haar professionele kennis maar weinig had. Ze schrijft dat we in een cultuur leven die rouw behandelt als een probleem dat opgelost moet worden. We hebben geleerd dat pijn door verlies iets is wat je moet 'overwinnen' of waar je 'overheen moet komen'.

Deze pagina is beschikbaar voor betalende leden van dit platform.

Wil je ook lid worden? Lees er alles over op deze pagina »

Of log in via het formulier hieronder.

Lees nog meer