Thema's in dit artikel: Brein, Neurologie, Rouw, Verlies, fMRI, hersenen, neuroimaging, neurowetenschap
Rouw is meer dan verdriet. Je brein verandert meetbaar na een groot verlies.
Mensen die rouwen zeggen vaak: ik voel het in mijn hele lichaam. Ze hebben het koud, beschrijven pijn in hun borst, een onrustige buik, benen die maar niet vooruit willen. Dat zijn overigens letterlijke beschrijvingen. Niet ‘bij wijze van’. Neurowetenschappelijk onderzoek laat zien dat rouw zich ook afspeelt in de hersenen, en van daaruit invloed heeft op het hele lijf.
Rouw op MRI-scans
In 2003 publiceerden Gündel, O'Connor en collega's de eerste fMRI-studie die specifiek keek naar wat er in de hersenen gebeurt bij rouw. Ze onderzochten acht rouwende vrouwen en lieten hen in de scanner foto's zien van de overledene. Wat ze zagen, was een breed patroon van hersenactiviteit. Gebieden voor zelfreflectie (de precuneus), emotieregulatie (de anterieure cingulaire cortex, kortweg ACC), geheugen (de hippocampus) en zelfs de kleine hersenen, ze waren allemaal betrokken.
Links het brein van buitenaf gezien. De meeste rouwgebieden liggen verscholen aan de binnenkant. Rechts een doorsnede die die gebieden wel laat zien.
Rouw zit dus niet op één plek in het brein. Het is een samenspel van netwerken die normaal elk hun eigen werk doen: herinneringen ophalen, emoties reguleren, nadenken over jezelf. Bij rouw worden ze tegelijkertijd aangesproken. Dat verklaart waarom rouw zoveel van je vraagt. Je brein is op meerdere fronten tegelijk bezig.
De stress die niet stopt
Verlies brengt stress met zich mee. Dat is normaal. Je lichaam maakt cortisol aan, het stresshormoon dat je helpt om alert te zijn. Normaal gesproken remt de hippocampus, een hersengebied dat ook je geheugen aanstuurt, die stressreactie weer af. Na de piek keert de rust terug.
