Zelfvergeving bij bijzondere vormen van verlies

Niet alle rouw is hetzelfde. We zeggen het vaak dat iedere rouw uniek is, maar er zijn bepaalde types verlies die extra uitdagingen met zich meebrengen als het gaat om zelfvergeving. De vrouw die haar baby verliest tijdens de zwangerschap, de zoon wiens vader door zelfdoding stierf, de dochter die jaren voor haar moeder met Alzheimer zorgde - zij worstelen allemaal met specifieke vormen van schuld en zelfverwijt die om aandacht vragen.

Dit is het vervolg op het artikel van 1 juni: “Ik vergeef mij”.

Perinataal verlies: Als dromen sterven voor ze geboren worden

"Het is mijn lichaam dat faalde." Deze gedachte achtervolgt veel vrouwen na een miskraam, doodgeboorte of het overlijden van hun baby kort na de geboorte. In een grootschalig onderzoek onder 440 vrouwen met perinataal verlies kwam een pijnlijk patroon naar voren: hoe minder zelfvergeving, hoe intenser de rouwklachten.

De specifieke schuldgevoelens

Bij perinataal verlies speelt een web van zelfbeschuldigingen:

• "Had ik beter voor mezelf moeten zorgen tijdens de zwangerschap?"
• "Is het door die ene keer stress/alcohol/verkeerd eten gekomen?"
• "Waarom kan mijn lichaam niet wat andere vrouwen wel kunnen?"
• "Had ik eerder naar het ziekenhuis moeten gaan?"