Het lichaam rouwt mee: over huidhonger, intimiteit en seksualiteit na partnerverlies

Over een gemis waar weinig mensen over praten, en waarom dat zou moeten veranderen

Er wordt veel geschreven over rouw. Over het verdriet, de leegte, het gemis van iemands aanwezigheid. Over de stoel die leeg blijft, de stem die je niet meer hoort, de toekomstplannen die er niet meer zijn. Maar er is een dimensie van partnerverlies waar opvallend weinig over wordt gezegd, ook niet door professionals: het gemis van het lichaam van de ander.

Daarmee bedoel ik niet alleen seks, hoewel dat er deel van uitmaakt. Ik bedoel ook de hand op je schouder als je langsloopt, de voeten tegen elkaar op de bank, het wakker worden met iemand naast je, de geur van iemands huid. Al die kleine aanrakingen die zo vanzelfsprekend waren dat je ze amper opmerkte, tot ze er niet meer zijn.

Dit artikel gaat over dat fysieke gemis. Over wat er gebeurt wanneer een lichaam dat jarenlang gewend was aan nabijheid, plotseling alleen is. Over huidhonger, over seksueel verlangen dat zich niet houdt aan de regels van rouw, en over waarom dit zo zelden wordt besproken.

Het gemis dat geen naam heeft

Wanneer je partner overlijdt, vragen mensen hoe het met je gaat. Ze vragen naar je verdriet, naar praktische zaken, naar hoe de kinderen het doen. Vrijwel niemand vraagt hoe het is om niet meer aangeraakt te worden.

Dit gemis laat zich moeilijk benoemen, en misschien nog moeilijker toegeven. Er zit schaamte omheen, alsof het oppervlakkig zou zijn om het lichaam te missen wanneer je zoveel meer bent kwijtgeraakt. Alsof het ongepast is om te verlangen naar aanraking terwijl je zou moeten rouwen.