Ja, en dat gebeurt vaker dan mensen denken. Een scheiding, ontslag, een ziekte die je leven op zijn kop zet, een vriendschap die stukloopt of een kinderwens die niet uitkomt: het kan allemaal rouw geven, soms net zo diep als bij een overlijden.
Het lastige is dat de omgeving er vaak minder oog voor heeft. Er is geen uitvaart en niemand stuurt een kaart, waardoor je verdriet makkelijk onzichtbaar blijft.
Lees verder: Rouw zonder overlijden
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Is het normaal dat ik soms helemaal niets voel?
Ja. Vooral in de eerste dagen en weken voelen veel mensen zich verdoofd, alsof ze door een film lopen. Je regelt de uitvaart, praat met mensen en vraagt je af waarom je niet huilt. Die verdoving beschermt je, zodat het verlies in porties binnenkomt.
Ook later kan het gebeuren dat je een tijd weinig voelt, en dat wisselt vaak af met momenten waarop het verdriet ineens hard binnenkomt. Het zegt niets over hoeveel je om de ander gaf. Blijf je maandenlang vlak en lukt het niet meer om ergens plezier in te hebben, bespreek het dan met je huisarts.
Lees verder: Hoe voelt rouw?
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Hoe ga ik om met collega’s die niets zeggen?
Collega’s die niets zeggen, geven er meestal wel om. Ze weten niet wat ze moeten zeggen, zijn bang om het verkeerde te zeggen of denken dat je op het werk liever niet aan je verlies herinnerd wilt worden. Toch voelt hun stilte vaak als onverschilligheid, en dat doet pijn.
Je kunt het doorbreken door zelf iets kleins te zeggen, zoals ‘je mag gerust vragen hoe het gaat’. Vaak is dat precies het zetje dat iemand nodig heeft. Je kunt het ook laten zoals het is, want niet iedereen hoeft erover te beginnen. Zoek steun bij de collega’s die wel het gesprek aangaan, en laat je leidinggevende weten als je je op het werk erg alleen voelt.
Lees verder: Drie deuren: rouw op de werkvloer
VEELGESTELDE VRAGEN OVER ROUW
Hoe kom ik door feestdagen heen?
Door vooraf te bedenken wat jij nodig hebt en dat met de mensen om je heen te bespreken. Wil je de tradities zoals ze waren, liever iets heel anders of een jaar overslaan? Alle drie kunnen goed zijn. Spreek af dat je eerder weg mag, zorg voor rustmomenten en verwacht niet te veel van jezelf.
Veel mensen vinden het fijn om de overledene een plek te geven: een kaars aansteken, samen een herinnering ophalen of zijn of haar lievelingsgerecht op tafel zetten. Anderen houden het liever klein. Vaak is de aanloop zwaarder dan de dag zelf. Ben je alleen, kijk dan of er in je buurt een initiatief is waar je kunt aanschuiven. En lukt het niet zoals je hoopte, dan mag het volgend jaar weer anders.