Thema's in dit artikel: Angst, Depressie, Rouw, Rouwverwerking, Trauma, Verdriet, duale proces model
Je zit thuis. De lege stoel van je partner staat er nog. Je gedachten draaien in rondjes: dat laatste gesprek, wat je had willen zeggen, hoe het nu verder moet. Hoe vaker je erover nadenkt, hoe slechter je je voelt. Je komt er niet uit.
Wat nou als je even kon uitzoomen? Alsof je naar jezelf kijkt zoals een goede vriend naar jou zou kijken? Niet om je gevoelens weg te stoppen, maar juist om er beter mee om te kunnen gaan?
Twee wetenschappers, Ethan Kross en Özlem Ayduk, onderzochten jarenlang waarom sommige mensen blijven piekeren terwijl anderen hun verdriet een plek kunnen geven. Hun onderzoek naar 'self-distancing' (afstand nemen van jezelf) geeft nieuwe hoop aan mensen die rouwen.
Wat bedoelen we met afstand nemen van jezelf?
Simpel gezegd: je stapt even uit je eigen verhaal. In plaats van helemaal op te gaan in je verdriet, kijk je ernaar zoals je naar een ander zou kijken. Als een vriend je zou vertellen wat jij nu meemaakt, wat zou je dan zeggen? Dat perspectief, dat is self-distancing.
Het gaat dus niet om je gevoelens wegduwen. Het gaat ook niet om je dierbare loslaten. Het gaat om even anders naar jezelf kijken, zodat je niet verdrinkt in je verdriet.
Vroeger dachten hulpverleners dat rouwen betekende dat je de band met de overledene moest doorbreken. Nu weten we beter: je kunt je dierbare in je hart houden én toch verder leven. Self-distancing helpt daarbij. Je houdt van je dierbare, maar je bént niet je verdriet.
