Thema's in dit artikel: Kinderen, Ouderverlies, Rouw, liefde, liefdesrelaties, nieuwe liefde
Over loyaliteit, het gevoel dat mama wordt vervangen, en hoe gezinnen hiermee omgaan
De moeder was twee jaar daarvoor overleden. De vader, midden vijftig, had een nieuwe vriendin. Hij was gelukkig, voor het eerst in lange tijd. Zijn volwassen dochter was dat niet. Ze kon het niet uitleggen, niet aan haar vader en nauwelijks aan zichzelf. Ze gunde hem het geluk, zei ze. En toch voelde iets verkeerd. Alsof haar moeder voor de tweede keer verdween.
Dit verhaal horen we regelmatig. Van kinderen die worstelen met de nieuwe relatie van hun rouwende ouder, of die nu acht zijn of achtentwintig. Van ouders die niet begrijpen waarom hun kinderen zo afwijzend reageren. Van gezinnen die vastlopen in onuitgesproken verwijten.
In andere artikelen in deze serie beschreven we hoe weduwen en weduwnaars verliefd worden, en hoe een nieuwe partner zich verhoudt tot de overledene. Dit artikel staat aan de andere kant van de tafel. Hier kijken we mee met de kinderen.
Kinderen als medebewoners van het verdriet
Wanneer een ouder overlijdt, rouwen kinderen op hun eigen manier. Ze verliezen een vader of moeder, een stuk van hun gezin en een stuk van de vanzelfsprekende wereld waarin ze opgroeiden. De overgebleven ouder is in die periode vaak hun voornaamste houvast: degene die de herinnering levend houdt, die begrijpt wat ze kwijt zijn en met hen deelt in het verdriet.
Wanneer die ouder een nieuwe partner krijgt, verandert er iets in die dynamiek. De aandacht wordt anders verdeeld, de tijd ook, en er komt iemand nieuw aan tafel. Voor sommige kinderen voelt dit als een tweede verlies. Onderzoekers Nice en collega's (2021) spraken zes weduwnaars en hun twaalf volwassen kinderen die kort na het overlijden van de moeder hertrouwden. Een terugkerend thema: het ervaren dat ze één ouder fysiek verloren, en de ander in hun relatie. De ouder die ze kenden leek iemand anders te worden zodra die ouder verliefd werd. Het is een kwalitatieve studie met een kleine groep, dus de bevindingen zijn niet representatief voor alle gezinnen, maar ze sluiten aan bij wat in de praktijk steeds opnieuw verteld wordt.
