Brein

Rouw is veel meer dan alleen emotioneel. Uit onderzoek weten we dat verlies diep ingrijpt op je autonome zenuwstelsel. Aandacht voor rouw vanuit polyvagaal perspectief.

In gesprekken wordt zelden gericht gevraagd naar slaap. Terwijl juist de nachtrust een sleutelrol speelt in hoe we een verlies dragen en verwerken.

Veel mensen dromen van een medicijn tegen verdriet – iets om de scherpe pijn van het gemis na een verlies even te verzachten. Die wens om tijdelijk niet te voelen is begrijpelijk. Toch wijst recent onderzoek uit dat het onderdrukken van verdriet juist contraproductief werkt voor ons verwerkingsproces.

“Rouw is toch ook gewoon verdriet?” Je zou het denken, maar is dat wel zo? Onderzoekers hebben onlangs ontdekt dat ons brein anders reageert op rouw dan op ander verdriet.

Rouwen is natuurlijk en normaal. Het is geen ziekte, al kun je je er wel ziek van voelen. Het gaat niet eeuwig duren, ook al lijkt het soms alsof de pijn nooit ophoudt. Er is dus geen vaste route die iedereen volgt.

Stel je voor: je wordt ’s nachts wakker omdat je dorst hebt. Je loopt in het donker naar de keuken, een route die je al duizenden keren hebt afgelegd. Maar deze keer is je eettafel gestolen. Je voelt de leegte waar de tafel zou moeten staan.