Thema's in dit artikel: Depressie, Kinderen, Rituelen, Rouw, Rouwstoornis, Verdriet, gezinnen, gezinsdynamiek, gezinsleven, gezinsrouw, kindverlies, langdurige rouwstoornis, prolonged grief disorder
Wat gebeurt er met een gezin als een kind overlijdt? En waarom rouwen mensen zo verschillend in verschillende culturen?
Het verlies van een kind zet een heel gezin op zijn kop. Niet alleen de ouders, maar ook broertjes en zusjes, grootouders en andere familieleden worden geraakt. Toch praten we hier weinig over. We kijken vaak alleen naar de individuele ouder die rouwt, maar vergeten dat rouw zich afspeelt binnen een gezin, binnen een cultuur, binnen een gemeenschap.
Wanneer wordt rouw een stoornis?
Voordat we kijken naar gezinnen en culturen, eerst even dit: wanneer spreken we over 'normale' rouw en wanneer over een rouwstoornis? Bij ongeveer 10 tot 49 procent van de ouders die een kind verliezen, ontwikkelt zich wat professionals 'prolonged grief disorder' (PGD) noemen - in het Nederlands: langdurige rouwstoornis. Dit betekent dat het intense verdriet zo lang aanhoudt en zo overweldigend is, dat ouders niet meer kunnen functioneren in het dagelijks leven.
De diagnose wordt gesteld als het intense verdriet langer dan 6 tot 12 maanden aanhoudt (afhankelijk van welke richtlijn wordt gebruikt) en het leven volledig ontwricht. Maar hier begint al het eerste probleem: wie bepaalt wat 'te lang' is? In westerse landen vinden we vaak dat mensen na een jaar weer moeten kunnen functioneren. In andere culturen is jarenlang rouwen volkomen normaal en wordt het zelfs verwacht.
